گاه نوشته های محمد آرمان

تو قامت بلند تمنایی ای درخت

همواره خفته است در آغوشت آسمان

بالایی ای درخت

دستت پر از ستاره و جانت پر از بهار

زیبایی ای درخت

وقتی که باد ها در برگهای درهم تو لانه می کنند

وقتی که بادها گیسوی سبز فام تورا شانه می کنند

غوغایی ای درخت

وقتی که چنگ وحشی باران گشوده است

در بزم سرد او،خنیاگر غمین خوش آوایی ای درخت

در زیر پای تو؛

اینجا شب است و شب زدگانی که چشمشان صبحی ندیده است 

تو روز را کجا؟خورشید را کجا؟در دشت دیده غرق تماشایی ای درخت؟

چون با هزار رشته تو با جان خاکیان

پیوند می کن

پروا مکن ز رعد ؛پروا مکن ز برق 

که بر جایی ای درخت

                                                           سیاوش کسرایی